پیامبراسلام(ص):محبوبترين كارها در پيش خدا كاريست كه دوام آن بيشتر است،اگر چه اندك باشد.(نهج الفصاحه ص 167 ، ح 73)

دفتر آیت الله احدی

دفتر آیت الله احدی

دفتر آیت الله احدی | مرکز تحقیقاتی آموزشی جوادالائمه علیه السلام

امروز: جمعه, 29 دی 1396

سیری به سوی سفرهای دریایی

آیه                                                                                
« هُوَ الَّذِى يُسَيرِّكمُ‏ فىِ الْبرَّ وَ الْبَحْرِ  حَتىَّ إِذَا كُنتُمْ فىِ الْفُلْكِ وَ جَرَيْنَ بهِم بِرِيحٍ طَيِّبَةٍ وَ فَرِحُواْ بهَا جَاءَتهَا رِيحٌ عَاصِفٌ وَ جَاءَهُمُ الْمَوْجُ مِن كُلِّ مَكاَنٍ وَ ظَنُّواْ أَنهُّمْ أُحِيطَ بِهِمْ  دَعَوُاْ اللَّهَ مخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ لَئنِ‏ أَنجَيْتَنَا مِنْ هَاذِهِ لَنَكُونَنَّ مِنَ الشَّاكِرِين.[1] - یونس/22

او كسى است كه شما را در خشكى و دريا سير مى‏دهد زمانى كه در كشتى قرار مى‏گيريد، و بادهاى موافق آنان را (بسوى مقصد) حركت ميدهد و خوشحال مى‏شوند، ناگهان طوفان شديدى مى‏وزد و امواج از هر سو به سراغ آنها مى‏آيد و گمان مى‏كنند هلاك خواهند شد در آن هنگام، خدا را از روى اخلاص مى‏خوانند كه: اگر ما را از اين گرفتارى نجات دهى، حتماً از سپاسگزاران خواهيم بود!»


نکات تفسیری
در آيه بعد دست به اعماق فطرت بشر انداخته و توحيد فطرى را براى آنها تشريح مى‏كند كه چگونه انسان در مشكلات بزرگ و به هنگام خطر، همه چيز را جز خدا فراموش مى‏نمايد، اما به محض اينكه بلا بر طرف شد، آتش خاموش گشت و مشكل حل گرديد بار ديگر ستمگرى را پيشه مى‏كند و از خدا بيگانه مى‏شود.
نخست مى‏گويد: او خدايى است كه شما را در صحرا و دريا سير مى‏دهد .
تا هنگامى كه در كشتى قرار مى‏گيريد و بادهاى موافق سرنشينان كشتى را آرام آرام به سوى مقصد حركت مى‏دهند و همه شادمان و خوشحالند .
اما ناگهان طوفان شديد و كوبنده‏اى مى‏وزد، و امواج از هر سو به طرف آنها هجوم مى‏آورد، آن چنان كه مرگ را با چشم خود مى‏بينند و دست از زندگانى مى‏شويند .
درست در چنين موقعى به ياد خدا مى‏افتند و او را از روى اخلاص مى‏خوانند و آئين خود را براى او از هر گونه شرك و بت پرستى خالص مى‏كنند! «دَعُوا الله مُخلِصینَ لَهُ الدّین» (در آن هنگام، خدا را از روى اخلاص مى‏خوانند).
در اين هنگام دست به دعا بر مى‏دارند و مى‏گويند:" خداوندا! اگر ما را از اين مهلكه رهايى بخشى سپاسگزار تو خواهيم بود نه ستم مى‏كنيم و نه به غير تو روى مى‏آوريم .
اما هنگامى كه خدا آنها را رهايى مى‏بخشد و به ساحل نجات مى‏رسند شروع به ظلم و ستم در زمين مى‏كنند.[1] - تفسير نمونه، ج‏8، ص 258

پیام ها
1- قوانينِ حاكم بر طبيعت، مخلوق و محكوم خداوند است. «هُوَ الَّذِي يُسَيِّرُكُمْ»
2- كارهاى انسان، به خدا هم نسبت داده مى‏شود، چون قدرت از اوست. با آنكه سِير، عمل انسان است، «فَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ»، امّا مى‏فرمايد: «هُوَ الَّذِي يُسَيِّرُكُمْ»
3- انسان هر چه هم پيشرفت كند، از گزند حوادث طبيعى در امان نيست. «جاءَتْها رِيحٌ عاصِفٌ»
4- حوادث طبيعى، غرور و تكبّر انسان را برطرف ساخته، او را در برابر خداوند خاضع مى‏سازد. «دَعَوُا اللَّهَ»
5- هنگام خطر فطرت انسان، به يك مبدأ نجات متوجّه مى‏شود. «دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ»
6- انسان در هنگامه‏ى خطر قول مى‏دهد، ولى به رفاه كه رسيد غافل مى‏شود. «لَئِنْ أَنْجَيْتَنا»
7- مرفّهان نپندارند كه پيوسته در رفاه خواهند بود. «فَرِحُوا بِها»، «أُحِيطَ بِهِمْ»
8- ايمان و اخلاص بايد دائمى باشد، نه موسمى و به هنگام احساس خطر. «أُحِيطَ بِهِمْ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ»
روزنامه نگار و نویسنده: علی اصغر صرفه جو

تماس سریع

تصاویر

93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15
93/6/15